Μνήμες 2004

Μπορεί η «Κλεψύδρα» του Δημήτρη Παπαϊώαννου, δηλαδή η πομπή των αρμάτων που εικονογραφούσαν την Ελληνική  Μυθολογία και Ιστορία, να ήταν το τμήμα της τελετής έναρξης του 2004 που συγκίνησε περισσότερο τον Έλληνα θεατή. Όμως η «Κλεψύδρα» ήταν απλώς ένα τμήμα της κλωστής που διέτρεχε την τελετή από την έναρξή της, ως το τέλος της. Και η κλωστή αυτή δεν άρχιζε ούτε τέλειωνε, αυτάρεσκα και θριαμβολογικά, με τον τόπο και τον πολιτισμό που γέννησε τους Ολυμπιακούς αγώνες. Ήταν η διαδοχή των γεγονότων μιας εποποιίας, που δεν ήταν αποκλειστικά Ελληνική - κι όσο κι αν σας φαίνεται παράδοξο - ούτε μόνο και πανανθρώπινη. Ήταν οικουμενική και πλανητική καθώς οριζόταν σε μια θάλασσα - τη μεγάλη τεχνητή λίμνη του Ολυμπιακού σταδίου - από την οποία αναδύθηκε ολόλαμπρο το ολόγραμμα του DNA κι έφτανε ως τις ακτές της -  τις άκρες του απλωμένου φορέματος της Μπιορκ - που στο τραγούδι της έλεγε:

Μια ανάσα μόνο από τη μητέρα Ωκεανία

τα ευκίνητα πόδια σας αφήνουν τα ίχνη τους στην άμμο μου.

Καλά τα καταφέρατε

από τότε που αφήσατε την υγρή αγκαλιά μου

και συρθήκατε στις ακτές…

Κάθε αγόρι είναι ένα φίδι, είναι ένας κρίνος

κάθε μαργαριτάρι είναι ένας λύγκας, είναι ένα κορίτσι.

Γλυκά σαν αρμονία που γίνεται σάρκα

χορεύετε δίπλα μου

υπέροχα παιδιά. 

Ο βιολόγος που γράφει τις γραμμές αυτές, πάντα θα αναρωτιέται: Πώς κατάφερε ο Δ. Παπαϊώαννου να συλλάβει και να εκφράσει αυτόν τον μοναδικό - διότι έκτοτε καμία τελετή έναρξης Ολυμπιάδας δεν διανοήθηκε να επαναλάβει - ύμνο στην εποποιία της Εξέλιξης, παιδί της οποίας είναι κάθε κρίκος της έμβιας αλυσίδας και των μεγάλων πολιτισμών που άκμασαν στην επιφάνεια του πλανήτη;

(Δημοσιεύθηκε στο f/b στις 30/7/2024)

Η φωτογραφία της Μπιορκ προέρχεται από το διαδίκτυο.