Ομήρου 55

Για να είμαι ειλικρινής τον Σεφέρη τον ανακάλυψα κάπως μεγάλος - γύρω στα 23 - και αιτία, όπως συχνά συμβαίνει στις περιπτώσεις αυτές, ήταν ένα κορίτσι, μαθήτρια της ανηψιάς του στην Κρατική Σχολή Ορχηστρικής Τέχνης, Ντόρας, αν με καταλαβαίνετε. 

Το κορίτσι κι ακόμη περισσότερο τα αισθήματα που έτρεφα γι' αυτό με οδήγησαν να διαβάσω μέσα σε έναν χρόνο τις περισσότερες από τις "Μέρες" και φυσικά την έκδοση των ποιημάτων του στον «Ίκαρο». 

Όταν η ιστορία, όπως τόσες νεανικές έληξε, είχε αφήσει πίσω της έναν «Στράτη» που θα πήγαινε στον στρατό και μια «Σαλώμη», πολύ αφοσιωμένη στην Τέχνη της για να του δώσει περισσότερη σημασία. Όμως φεύγοντας το κορίτσι άφησε στον «Στράτη» τον Σεφέρη ή τέλος πάντων τον «Σεφέρη» που εκείνος νόμισε, κι έκτοτε νομίζει: Συγκινητικό αλλά όχι συναισθηματικό, απλό αλλά βαθύ, δηλωτικό αλλά και κρυψίνου, "Ελληνικό" αλλά και κοσμοπολίτη.

(Δημοσιεύθηκε στις 20/9/2023 στο f/b)

H φωτογραφία έχει ληφθεί από την ιστοσελίδα της Lifo.