Μοναστηράκι (ΙΙΙ)

Η πλησιέστερη, νομίζω, εικόνα της Αθήνας προς αυτήν, που θα έβλεπε ο επισκέπτης της το 1834 - οπότε η πόλη αναδείχτηκε σε πρωτεύουσα της Ελλάδας - προσφέρεται από ένα από τα ρουφ γκάρντεν της πλατείας Μοναστηρακίου.

Σε πρώτο πλάνο εικονίζεται, στα αριστερά, ο τρούλος της Παντάνασσας, στο κέντρο το τζαμί Τζισταράκη,  δίπλα του, η είσοδος της βιβλιοθήκης του Αδριανού και δεξιά ο μεταγενέστερος (1895) σταθμός Μοναστηρακίου. 

Σε δεύτερο πλάνο - πίσω και αριστερά από το τζαμί Τζισταράκη- βρίσκονται οι Αέρηδες (στη θέση, “παρά 10”) και δίπλα τους (στη θέση “παρά 5” το Φετιχιέ τζαμί - που ο φίλος μου Ioannis Sainis, θα με διορθώσει, ζητώντας μου να το ονομάζω, με το δυσοίωνο όνομα που του προσέδωσαν οι κατασκευαστές τους, ως:  Τζαμί της κατάκτησης. 

Αρκετά, πιο πίσω (στη θέση παρά 4), στους πρόποδες της Ακρόπολης, η  τριώροφη οικία των Κλεάνθους-Σάουμπερτ, στην οποία στεγάστηκε το 1837, το πρώτο πανεπιστήμιο της χώρας (Οθώνειο).

Όλα αυτά τα όμορφα, στο φόντο της Ακρόπολης και του διπλανού λόφου του Αρείου Πάγου, που εικονίζεται δεξιά κι έχοντας στα πόδια μας, την πιο ρυπαρή - από τα λίπη των εδεσμάτων ενός παρακείμενου  εστιατορίου που διαφήμισε κάποιος π/θ - ίσως πλατεία της Αθήνας.

(Την ανάρτηση δημοσίευσα, πρώτη φορά, τον Σεπτέμβριο του 2022 στο f/b).