Γκρίνιες...

Να έχεις καταφέρει να γλυτώσεις από την κατεδάφιση και να παραδίδεσαι ανυπεράσπιστο στις κακοτεχνίες μιας νέας χρήσης. Μιας νέας χρήσης, που από μόνη της, δεν έχει κάτι το επιλήψιμο, καθώς μπορεί και να είναι ευκαιρία επιβίωσης σε μια πόλη που αλλάζει. 

Όταν όμως η νέα χρήση σε παραμορφώνει, κι ακόμη περισσότερο όταν σε εγκαταλείπει - επειδή η επιχείρηση αστόχησε - με τις ασχήμιες χαραγμένες στο πρόσωπό σου, το θέαμα είναι θλιβερό. 

Δυο εικόνες λοιπόν από δυο κτίρια τα οποία από καιρό ήθελα να φωτογραφίσω. Το πρώτο είναι στην Υμηττού, κι είναι ένα δείγμα μοντερνισμού με έναν πανέμορφο, αν θυμάμαι καλά, κλειστό εξώστη (έρκερ), ο οποίος έχει εξαφανιστεί. 

Το δεύτερο, στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως στην Καισαριανή, ήταν νεοκλασικό κτίριο, που την κατεστραμμένη  (από τη βάρβαρη πρόσοψη), ομορφιά του, τη θυμίζουν η περίτεχνη σιδεριά του μπαλκονιού και της εξώπορτας.  

Κάτι τέτοια με οδηγούν συχνά να σκέφτομαι πως η λύση των περισσότερων προβλημάτων από αυτά που μας ταλαιπωρούν (στην πολιτική, στην κοινωνία, στις ανθρώπινες σχέσεις) δεν είναι παρά η αγωγή της ομορφιάς στο σχολείο. Κι αν με ρωτάτε, αν το γκρίζο και ανυπόληπτο σχολείο - δημόσιο κατάστημα, μπορεί να την παράσχει, θα μου βάλετε δύσκολα...