Πρωινό του Δεκέμβρη στον Λουμπαρδιάρη

Πρωινό κι η διάθεσή μου με φέρνει στον Άγιο Δημήτριο τον Λουμπαρδιάρη. Στον Λουμπαρδιάρη του Δημήτρη Πικιώνη που στη δεκαετία του 50  ανακατασκεύασε, φιλοτέχνησε και εκόσμησε με τον πλακόστρωτο υπαίθριο χώρο του, την γιαπωνέζικη σχεδόν αψίδα στην είσοδό του,  και τον περίπατο που οδηγεί στου Φιλοπάππου και στην Ακρόπολη.

Στον Λουμπαρδιάρη του καθηγητή μας Νίκου Μάργαρη που μας παρότρυνε να τον επισκεφθούμε για να δούμε με τα μάτια μας την “επάρκεια”-όπως έλεγε-με την οποία ο αρχιτέκτονας  επέλεξε πόες και θάμνους του αττικού τοπίου για να πλαισιώσουν τις διαμορφώσεις του.

Αλλά και στον Λουμπαρδιάρη του μακαρίτη του πατέρα μου, που τέτοιες ημέρες, ως Θησειώτης, μάς έφερνε ξημερώματα σχεδόν για να κοινωνήσουμε. Αγουροξυπνημένους, ταλαιπωρημένους και πεινασμένους από τη νηστεία, αλλά με την προσμονή του ζεστού γάλακτος και του τσουρεκιού που θα ακολουθούσε, και την ανυπομονησία για την έλευση της μεγάλης ημέρας που ξημέρωνε, η οποία συνέβαινε να ήταν η ημέρα της γιορτής του. 

Στον Λουμπαρδιάρη λοιπόν της παιδικής ηλικίας και της παραμυθίας που ακόμη την παρηγορούσε.

(Ανάρτηση της 24/12/2017 στο f/b)