Μοναστηράκι (ΙΙ)

Μια αιτιοκρατία του τόπου, της γεωγραφίας και του κλίματός του,  επιβάλλει ότι οι τρόποι των ανθρώπων στις πόλεις και στις οδούς που πατούν στα αρχαία χνάρια προγενέστερων, δεν είναι ριζικά διαφορετικοί από τους τρόπους τους στα περασμένα χρόνια.  

Μια ξαφνική, από τις γλυκείες βροχούλες του αττικού φθινοπώρου κι ένα βλεφάρισμα του ματιού αρκούν για να ξεπεταχτεί στον ίδιο δρόμο η φιγούρα του Αθηναίου που με μουσκεμένο χιτώνα σπεύδει να προφυλαχτεί από την ξαφνική νεροποντή, κάτω από τη δεντροστοιχία. 

Κι ένα δεύτερο  για να ζωντανέψει μπροστά σου ο μουσουλμάνος που ανεβαίνει γοργά τα σκαλοπάτια του τζαμιού, αναζητώντας προστασία. 

Κι ένα τρίτο για να σε σκουντήξει στον ώμο ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, καθώς απομακρύνεται βιαστικά από το εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου.