Είναι το «μικρό» πάντα όμορφο και αποτελεσματικό;

Αν δεν κάνω λάθος, οι δεκαετίες του 80 και του 90 χαρακτηρίστηκαν από μια στροφή προς τα μικρά μεγέθη οργάνωσης του κοινωνικού μας βίου (μικρά σχολεία, μικροί δήμοι, μικρά νοσοκομεία, μικρά πανεπιστήμια κ.ο.κ.) και συνεπώς στην αύξηση του αριθμού τους. Έσπρωχναν προς την κατεύθυνση αυτή οι προσδοκίες για περισσότερη αμεσότητα στην παροχή υπηρεσιών, περισσότερη διοικητική ευλυγισία, καλύτερη γνώση του πεδίου δράσης, και φυσικά η ελπίδα για τη δημιουργία νέων θέσεων ευθύνης, τις οποίες οι πολιτικές ηγεσίες - καθόλου ανιδιοτελώς - ικανοποιούσαν, και ως μέρος της κυβερνητικής πολυπραγμοσύνης τους (τόσα νέα σχολεία, τόσα νέα νοσοκομεία κτλ). 

Αρκετά χρόνια μετά, νομίζω ότι είναι καιρός να αποτιμηθεί, κατά περίπτωση, πόσο το μοντέλο αυτό ήταν αποδοτικό. Πολλαπλασίασε ή μείωσε τον κατακερματισμό ευθυνών και δραστηριοτήτων; Συνέβαλε ή αποδιοργάνωσε, περαιτέρω, τον συντονισμό τους; Ευνόησε ή έθεσε φραγμούς στα φαινόμενα διαφθοράς; Επέτρεψε ή περιόρισε τις δυνατότητες οικονομίας κλίμακας; Υπάρχει μήπως, ανά υπηρεσία (Δήμος, Σχολείο, Νοσοκομείο κτλ), ένα κρίσιμο μέγεθος, κάτω από το οποίο δεν μπορεί να λειτουργήσει ικανοποιητικά και με το μικρότερο δυνατό κόστος;

Ειλικρινά δεν γνωρίζω τις απαντήσεις. Αλλά το ερώτημα: Είναι τελικώς το «μικρό» ωραίο και αποτελεσματικό; μου δημιουργείται - ενισχυμένο και από τον θηριώδη αριθμό υποψηφίων δημάρχων, δημοτικών και κοινοτικών συμβούλων μιας κατατεμαχισμένης διοικητικά Αθήνας, αντί του μικρότερου, σε έναν ενιαίο μητροπολιτικά Δήμο - ώστε να το θέσω.

(Δημοσιεύθηκε στις 4/10/23 στο f/b)

H εικόνα προέρχεται από το Αναγνωστικό της Γ' Δημοτικού (1955) που είχε επιμεληθεί ο ζωγράφος, εικονογράφος και σκηνογράφος Κώστας Θετταλός.