Είμαι Αθηναίος, είμαι Παναθηναϊκός, έχω γνωρίσει τον Απόστολο Νικολαΐδη

Είμαι βέβαιος ότι η φανταστική ομάδα φιλολόγων που θα συνέτασσε το καλύτερο σχολικό εγχειρίδιο Κειμένων Νεοελληνικής Γλώσσας που εκδόθηκε ποτέ, δεν θα παρέλειπε να συμπεριλάβει μεταξύ αυτών, μια απομαγνητοφωνημένη περιγραφή ποδοσφαιρικού αγώνα από τον Γιάννη Διακογιάννη. Θα βρισκόντουσαν πάλι οι δύστροποι να διαμαρτυρηθούν για τον ευτελισμό των σχολικών εγχειριδίων με τη συμπερίληψη σε αυτά περιγραφής ποδοσφαιρικών αγώνων. Μου φαίνεται όμως ότι δεν θα βρισκόταν κανένας να διαφωνήσει για την ακρίβεια, τον πλούτο και την καλλιέπεια της γλώσσας του σπουδαίου δημοσιογράφου. 

Όμως Γιάννης Διακογιάννης μάς δίδαξε και άλλα από τη μαυρόασπρη οθόνη στην οποία έκανε την πρώτη εμφάνισή του το 1966. Το πρώτο και καλύτερο, ότι το ποδόσφαιρο εκτός από ένα άθλημα προορισμένο για το ευρύ κοινό, είναι κι ένα παιχνίδι απαιτητικό, με υψηλή τεχνική - και ειδικά στα χρόνια που υπήρχαν εθνικές σχολές του - ένα παιχνίδι που αντανακλούσε τη ψυχοσύνθεση και την κουλτούρα των ανθρώπων της χώρας την οποία εκπροσωπούσε κάθε εθνική ομάδα.

Όταν ξαναβλέπω τη μαυρόασπρη εικόνα του Γιάννη Διακογιάννη, πολλές φορές μου φαίνεται πως δεν βλέπω μια εικόνα από το παρελθόν, αλλά μια εικόνα από το επιθυμητό μέλλον. Δύσκολα θα βρω κάποιον άλλον τηλεπαρουσιαστή - και σε οποιονδήποτε τομέα, από την πολιτική ως την Τέχνη - που να διαθέτει την παιδεία, την κοσμιότητα και την οικονομημένη χρήση των εκφραστικών μέσων του, όπως ο Γιάννης Διακογιάννης.

Ευγνώμονες για την πολιτισμική σου προσφορά, γαίαν έχοις ελαφράν αξέχαστε Γιάννη Διακογιάννη.

(Δημοσιεύθηκε την ημέρα του θανάτου του Γ. Διακογιάννη, στο f/b). 

O τίτλος προέρχεται από συνέντευξή του, η οποία αναφέρεται στη wikipedia, η φωτογραφία του από επεισόδιο της εκπομπής Παρασκήνιο, της ΕΡΤ.