Αγία Μαρίνα - Θησείο

Tην ημέρα αυτή, παραμονή της Αγίας Μαρίνας, συνηθίζω να επισκέπτομαι τον ομώνυμο ναό της στο Θησείο. Ανάβω πάντα ένα κερί με το οποίο τιμώ τη μνήμη της νεαρής μάρτυρος, εξίσου όμως - για να είμαι ειλικρινής - με τη μνήμη του μικρού παιδιού που γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί, και ήταν ο πατέρας μου. 

Ίσως οι θρησκευόμενοι να μου καταλογίσετε ασέβεια. Όμως δεν είναι. Όσο κι αν το θρησκευτικό συναίσθημα κατέχει μια αμφίβολη θέση στην καρδιά μου, τόσο ο «τρόπος» του μού είναι σεβαστός και με συγκινεί βαθύτατα. Πολύ περισσότερο μάλιστα, όσο το βλέπω να εκδηλώνεται σε έναν τόπο ιδιαίτερο, όπως το Θησείο, στον οποίο τα ιερά και των δύο θρησκειών, απέχουν σε απόσταση αναπνοής.

Επίσης. Το ίδιο το κομψό κτίσμα της εκκλησίας, το τοποθετημένο κάτω από το καλλίγραμμο Αστεροσκοπείο στον λόφο των Νυμφών, όπως και οι καλαίσθητες κατοικίες της πλατείας της Αγίας Μαρίνας και των γύρω δρόμων, εκπέμπουν την αστική, αλλά ταπεινή κοσμιότητα, που οι πολεοδόμοι και αρχιτέκτονες των αρχών του 20 αιώνα, ήθελαν να προσδώσουν στην περιοχή.

Ίσως είναι η ιδέα μου, αλλά την κοσμιότητα αυτήν μού φαίνεται πως τη βλέπω στο πρόσωπο και στη συμπεριφορά των πιστών που κατακλύζουν τον ναό. Κι αυτός, είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο εύχομαι και του χρόνου να επισκεφθώ τον όμορφο ναό και τη συνοικία του.

(Δημοσιεύθηκε στο f/b στις 16/7/2019)