Περίπατοι

Δυσανασχετεί, δικαίως, ο (κυρίως) αθηναιογράφος κ. Νίκος Βατόπουλος για την εικόνα εγκατάλειψης που παρουσιάζει το φυσικό περιβάλλον γύρω από την Ακρόπολη και στου Φιλοπάππου. 

Δεν νομίζω όμως ότι είναι μόνον η εγκατάλειψη που βαραίνει αυτούς τους ιστορικούς λόφους στους οποίους δούλεψε ο Δημήτρης Πικιώνης. Είναι και η αλλοίωση της χλωρίδας την οποία είχε επιλέξει ο αρχιτέκτονας, στο πρόγραμμα φύτευσης που είχε εφαρμόσει, όταν ο Κ. Καραμανλής του ανέθεσε, να αναμορφώσει τον περιβάλλοντα χώρο της Ακρόπολης και τον περίπατο προς το μνημείο του Φιλοπάππου, το 1954.

Σ' αυτό το πρόγραμμα τον πρώτο λόγο είχαν οι αγριελιές, οι δάφνες, οι μυρτιές και γενικά τα φρύγανα της Αττικής, και λιγότερο τα πεύκα που, στις δεκαετίες που μεσολάβησαν, αξιοποιήθηκαν συστηματικά - αν όχι καταχρηστικά -για να καλύψουν, γρήγορα και πρακτικά τις ανάγκες δεντροφύτευσης.

Έτσι, το αποτέλεσμα απέχει από την ανασύσταση του αττικού τοπίου που είχε επιδιώξει ο στοχαστής-αρχιτέκτονας, ως πλαίσιο και συνομιλητή με τα αρχαία μνημεία. 

Ας πω λοιπόν και την τελευταία κουβέντα. Όταν ο μακαρίτης Ν. Μάργαρης μάς μιλούσε για τους θάμνους και τα φρύγανα της Αττικής, δεν παρέλειπε να μας θυμίζει τους ομορφότερους στίχους, του ομορφότερου τραγουδιού που έχει, ποτέ, γραφεί για την Αθήνα. Ήταν το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου του Μάνου Χατζιδάκι: Ελλάς η χώρα των ονείρων. Σ' αυτό ο στιχουργός του, ο Νίκος Γκάτσος, σαν τι φυτά να διάλεξε για να στεφανώσει την αγαπημένη πόλη; Μα, τα ίδια που διάλεξε και ο Πικιώνης, για να στεφανώσει τα μνημεία της. 

Στο περιβόλι τ’ ουρανού

θα μπω για να διαλέξω

δάφνη μυρτιά κι αμάραντο

στεφάνι να σου πλέξω

Δ. Πικιώνης - Ν. Μάργαρης

(Δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 2022 στο f/b)