«Πλέω μεθ΄ ορμής ακαθέκτου»

Μια εργασία μου κοντά στον Φλοίσβο, που ολοκληρώθηκε πιο σύντομα απ' όσο υπολόγιζα, μούδωσε τον χρόνο να πραγματοποιήσω μια επιθυμία μου, την ικανοποίηση της οποίας είχα πολλές φορές αναβάλει. Να επισκεφτώ το Θωρηκτό Αβέρωφ.

Στην απρογραμμάτιστη αυτή, πρώτη επίσκεψή μου στο ιστορικό πλοίο είχα την τύχη να πέσω σε έναν υποχρεωτικό αξιωματικό του, καθώς και σε έναν μηχανολόγο ο οποίος είχε αναμειχθεί στις εργασίες αποκατάστασης του Αβέρωφ, πριν τον ελλιμενισμό του στον Φλοίσβο. Οι δυο άνδρες, μου πρότειναν να μου δείξουν μερικούς μη επισκέψιμους χώρους, και πρώτα και κύρια το μηχανοστάσιο με τις δύο μηχανές και τους λέβητες, δυο τρία επίπεδα κάτω από το κατάστρωμα, στα ύφαλα του πλοίου. 

Θαύμασα την ποιότητα της κατασκευής - που για την εποχή ναυπήγησης του πλοίου πρέπει να ήταν κορυφαία, και μου έκανε μεγάλη εντύπωση ο ελάχιστος χώρος, ανάμεσα στα καζάνια, τις αντλίες κενού, τα έμβολα και τις θωρακίσεις, που έμενε για τους ανθρώπους που εργάζονταν εκεί, όταν το πλοίο βρισκόταν εν πλω. 

Αν και μου είναι αδύνατον να αναπαραγάγω- είτε διότι δεν τις κατανόησα πλήρως, είτε διότι ήταν κατακλυσμιαίες- τις εκπληκτικές μηχανολογικές και ιστορικές λεπτομέρειες που μου παρέθεσαν οι δύο άντρες, έφυγα από το θρυλικό σκάφος με δυο εντυπώσεις. 

Πρώτον, ότι όποιος δεν πιστεύει ότι τα σίδερα έχουν ψυχή και μιλιά, σφάλλει. Κι αν δεν πείθεται, ας επισκεφτεί τον Αβέρωφ, και είμαι βέβαιος πως θα αναθεωρήσει. 

Δεύτερον, ότι πράγματι η ναυτοσύνη - της ειρήνης ή του πολέμου- είναι στην καρδιά των ανθρώπων αυτού του τόπου. Να ακούγατε, μόνο, πώς οι δυο ευγενικοί οικοδεσπότες, μιλούσαν για τις ναυπηγικές, μετασκευαστικές κ.ά. εργασίες που θα αναληφθούν από τα αναγεννημένα Ναυπηγεία Ελευσίνας, προς όφελος του Πολεμικού Ναυτικού και θα καταλαβαίνατε...

(Δημοσιεύθηκε στο f/b στις 2/9/2022)