Ακηδίες

Χαίρομαι για τα νέα ξενοδοχεία που ξεφυτρώνουν σε διάφορες περιοχές του κέντρου της Αθήνας και είναι προϊόντα ανακαίνισης και αλλαγής χρήσης παλαιών κτιρίων. Χαίρομαι ακόμη περισσότερο για τις μικρές πιάτσες μοδάτων εστιατορίων και καφέ που ξαναδίνουν ζωή σε γειτονιές της Αθήνας, ως πρόσφατα απαξιωμένες.

Δεν είμαι όμως αισιόδοξος ότι αυτές οι ευπρόσδεκτες αλλαγές μπορούν να αποτελέσουν εναύσματα ώστε η ταλαιπωρημένη, αλλά ακόμη όμορφη, πόλη να αποκτήσει τη ζωντάνια και την πολυπραγμοσύνη παλαιότερων ημερών.

Δεν είναι μόνο ότι αυτές οι νέες χρήσεις που προανέφερα αφορούν πρωτίστως ένα περιορισμένο κοινό· περαστικό όσον αφορά στους τουρίστες, περιορισμένο στις νεαρότερες ηλικίες, και δραστήριο ορισμένες ώρες της ημέρας, όσον αφορά στα καφέ. Είναι κι ότι στην πόλη εξακολουθεί να είναι μεγάλος ο αριθμός των εγκαταλελειμμένων κτιρίων-μερικά ιδιαιτέρως όμορφα και λαμπρά- εξαιτίας της παρελθούσας (ελπίζω) οικονομικής κρίσης, ή των βανδαλισμών της αλήστου μνήμης δεκαετίας 2008-2018. Το τι σημαίνει για την πόλη ύπαρξη των κτιρίων αυτών δεν είναι κάτι που χρήζει πολλών εξηγήσεων. Φτάνει η αποκαρδιωτική, η καταθλιπτική εικόνα του κουφαριού του άλλοτε λαμπρού κτιρίου στο οποίο στεγάζονταν οι κινηματογράφοι Αττικόν και Απόλλων για να το αντιληφθούμε.

Δεν είμαι ούτε αρχιτέκτων, ούτε πολεοδόμος. Ό,τι γράφω το γράφω ως ένας περιπατητής που αγαπά τη γενέθλια πόλη του, χωρίς να έχει κάποια «άδεια ασκήσεως επαγγέλματος» που του το επιτρέπει. Πιστεύω λοιπόν πως ίσως τον καθαρότερο δρόμο, για το προς τα πού πρέπει να πάει στο μέλλον η πόλη, σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να το δείχνει το παρελθόν της. Το παρελθόν των μικρών καταστημάτων των δρόμων και των στοών που με τα ποικίλα επιτηδεύματα των ιδιοκτητών τους, έδιναν στην πόλη μια ζωντάνια που καλούσε τον κάτοικό της να γίνει μέρος της.

Υ/Γ Δεν μπορώ να αποφύγω να σχολιάσω της διαφήμιση μιας θεατρικής παράστασης που είδα χτες στο Action 24, που μου φαίνεται πως λέει περισσότερα απ' όσα θέλει να δηλώσει. Το θέατρο εγκατεστημένο σε ένα ανεκδιήγητης αφροντισιάς κτίριο που χρησίμευε στο παρελθόν ως αποθήκη. Κακόγουστα γκράφιτι και διαφημίσεις στους ρημαγμένους τοίχους του...Ωστόσο η διαφήμιση προέβαλε αυτάρεσκα την ασχήμια του κτιρίου. Ως πότε   η ακηδία, η ρυπαρότητα, η εγκατάλειψη θα θεωρείται αισθητική άποψη;

(Αναρτήθηκε στις 21/10/21 στο f/b)