Βάρκιζα (ΙΙ)

Τη φωτογραφία που βλέπετε την τράβηξα πριν ακριβώς μια βδομάδα στη Βάρκιζα, στην παραλία που έκανα τα 3/4 από τα φετινά μου μπάνια. 

Ούτε θυμάμαι πόσες δεκαετίες είχα να δω τον Σαρωνικό τόσο καθαρό, περισσότερο καθαρό από άλλες παραλίες που επισκέφθηκα φέτος σε πολλές περιοχές της Ελλάδας τις οποίες δεν κατονομάζω για να μη δυσφημίσω. 

Τα νερά κοντά στην ακτή διάφανα και γαλαζοπράσινα και πιο πέρα κυανά και πλαισιωμένα από τις λευκές δαντέλες του κύματος που δημιουργούσε τα αεράκι.

Προφανέστατα και δυστυχέστατα, μάλλον αυτή η εικόνα του καθαρού Σαρωνικού- του καθαρού Σαρωνικού χάρη στη συμβολή της τεχνολογίας (Ψιτάλλεια) που επιτρέπει την αστική, βιομηχανική δραστηριότητα 4 εκατομμυρίων ανθρώπων, χωρίς να βλάπτεται το περιβάλλον- είναι πλέον παρελθόν.

Ας γίνει ξεκάθαρο πως για τη ζοφερή φωτογραφία, που ίσως βρω το κουράγιο να πάρω αύριο, δεν θα ευθύνεται η τεχνολογία, το αδηφάγο κεφάλαιο, οι πολυεθνικές ή ό,τι άλλο, αλλά το στραβό κεφάλι και η ανικανότητα, όσων απέτυχαν να την αποτρέψουν.

(Η ανάρτηση πρωτοδημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2017 στο f/b. Η φωτογραφία λήφθηκε λίγες ημέρες πριν τη βύθιση ενός μικρού δεξαμενοπλοίου στη Σαλαμίνα, εξαιτίας της οποίας σχηματίστηκε μιας μεγάλης εκτάσεως πετρελαιοκηλίδα, που ρύπανε τον Σαρωνικό).