Λέντζος...

Ανάμεσα στα διάφορα στιγμιότυπα που έχουν μείνει στη μνήμη μου από το ζαχαροπλαστείο του Λέντζου, ήταν αυτό που συνέβη ένα ανοιξιάτικο πρωινό του 1971 ή 1972, όταν ένας συμμαθητής μου κι εγώ, μηχανευτήκαμε την εσκεμμένη απώλεια του πούλμαν που θα μας μετέφερε στο σχολείο μας, προκειμένου να ανοίξουμε ένα "παράθυρο ξεγνοιασιάς", μιας ή δυο ωρών, μέχρι την έναρξη της 2ης ώρας.

Καθώς λοιπόν απολαμβάναμε τον φημισμένο καφέ του Λέντζου, από το φανάρι της Ευτυχίδου - δίπλα στην Εμπορική Τράπεζα - είδαμε έναν καθηγητή του σχολείου να διασχίζει διαγώνια τον δρόμο, με κατεύθυνση τον Λέντζο. Ο τρόμος ήταν διπλός. Δεν ήταν μόνον ότι τέτοια ώρα θα έπρεπε να βρισκόμαστε στον δρόμο προς το σχολείο· ήταν κυρίως, ότι στα δάχτυλα των χεριών μας, έκαιγε ένα ASTOR, που οι παλαιότεροι θα θυμούνται, το χαρακτηριστικό καφετί πακέτο του και τη βελούδινη υφή τού φίλτρου του, από φελλό.

Το δικό μου τσιγάρο, πετάχτηκε γρήγορα στον δρόμο, αλλά ο Δημήτρης που δεν πρόλαβε,  έσβησε το τσιγάρο του μέσα στην παλάμη του, πνίγοντας τον πόνο του, σε μια χαμογελαστή καλημέρα που απηύθυνε στον καθηγητή.

Θυμήθηκα το παραπάνω περιστατικό διαβάζοντας για τον θάνατο του επινοητικού ζαχαροπλάστη - για τη συνταγή του παχύρρευστου φραπέ του, έχουν ειπωθεί πολλά, προσωπικά πιστεύω ότι χρησιμοποιούσε μαρέγκα - καθώς και ένα σχετικό άρθρο στην Καθημερινή.

Ας πω λοιπόν, ότι έχει δίκιο το άρθρο όταν αναφέρει πως στην Ευτυχίδου τότε δεν υπήρχε καφετέρια. Όμως, υπήρχε - και εξακολουθεί να υπάρχει - η "Τούλα", ένα καλό Πολίτικο ζαχαροπλαστείο, ο αρχικός - και σωστός - Θανάσης Δεληολάνης στη "Γέφυρα", λοξά, απέναντι στον κινηματογράφο "Ολύμπια" και φυσικά το Sans Rival, με το περίφημο "παγωτό φούρνου" στην Υμηττού και ο "Παπασπύρου", με τα ονειρικά (χάρτινα) παγωτά κυπελλάκια, που σηματοδοτούσαν την έναρξη του καλοκαιριού. Συνεπώς, το Παγκράτι, δεν ήταν "έρημος", όπως αφήνει να εννοηθεί το άρθρο, του οποίου ο συντάκτης ίσως, να έχει επηρεαστεί από την πολύκοσμη και γεμάτη με μοδάτα καφέ, σήμερα, Αρχελάου - το γνωστό "Βατραχονήσι"- που τότε ήταν μια ήσυχη γειτονιά νοικοκυραίων, μικρού ή μεσαίου εισοδήματος.*

*Στην ανάρτηση δεν αναφέρω κ.ά. ζαχαροπλαστεία της περιοχής, όπως π.χ. το Lido, καθώς και φημισμένες ταβέρνες του Παγκρατίου από τις οποίες οι περισσότερες δεν υπάρχουν πια (Καρδασάκης, Λάζαρος, Δημαράκης, Μεσογείτης κ.ά.). Για τις τελευταίες ειδικά, ίσως γίνει μνεία σε μια μελλοντική ανάρτηση.

(Πρωτοδημοσιεύτηκε στο f/b την 21/12/2023).

 Η φωτογραφία έχει ληφθεί και έχει υποστεί επεξεργασία από το διαδίκτυο.