Βάρκιζα (Ι)

Τελικά, ήταν και παραμένει ωραία η Βάρκιζα" λέει η φίλη και υπερθεματίζω, προσθέτοντας ότι η ομορφιά της Αττικής, γενικά, δεν έγκειται στην αφθονία και στα μεγάλα μεγέθη, αλλά στις γραμμές της. Τις απαλές γραμμές των χαμηλών βουνών και των λόφων της, και του εργόχειρου με το οποίο οι γεωλογικές δυνάμεις διαμόρφωσαν τις πολυσχιδείς παραλίες της, όπως αυτή της Βάρκιζας. Και επίσης, στην απουσία πλούσιων σκιών, ελλείψει ψηλών βουνών και ψηλών δέντρων, που κάνουν το τοπίο της - συνεργούντος και του ξηρού κλίματός της - διάφανο και εκτυφλωτικό στα μάτια του ξένου που είναι αμάθευτος στην τόση φωτοχυσία.

Ιδού πώς περιέγραφε ένας παλαιός οδηγός της Αθήνας και της Αττικής (Ο οδηγός του Ελευθερουδάκη) τη διαδρομή από την Αθήνα στη Βάρκιζα, όχι όμως από τον παραλιακό δρόμο-που τότε μάλλον δεν είχε χαραχτεί-αλλά διά του "χωρίου Βάρη": 

«Η περιγραφείσα ανωτέρω οδός...άγει μετά πορείαν ημίσειας περίπου ώρας εις το όμορφον χωρίον "Βάρη" της κοινότητος Κορωπίου και εκείθεν εις το επίνειόν του Βάρκιζα. Δύο αλύσεις λόφων ορίζουσιν εύφορον πεδιάδα, ενώ προς Νότον, διαμέσου των δύο ακρωτηρίων, θαυμασία θέα προς την θάλασσαν με την νήσον Βέλβιναν (Άγιον Γεώργιον ή Σαν Τζώρτζη) εις το βάθος».

Για του λόγου το αληθές παραθέτω και μια φωτογραφία, την οποία είχα αναρτήσει, πριν από τρία χρόνια. Στη φωτογραφία διακρίνεται "η άλυσις" των λόφων, με τις απαλές γιαπωνέζικες γραμμές τους, αλλά όχι η νήσος Τζώρτζης, που βρίσκεται, πίσω από την πλάτη μου. Το βράδυ, αναγνωρίζεται ευκρινέστατα, ακόμη και από τα νότια προάστια, χάρη στη δαντελωτή γραμμή των λαμπτήρων των ανεμογεννητριών οι οποίοι αναβοσβήνουν ρυθμικά, σαν γιαπωνέζικα φαναράκια, κι αυτοί.