Καταλήψεις

8:15 σήμερα. Η πόρτα του σχολείου κλειστή, ασφαλισμένη με χοντρές αλυσίδες. Λίγο πιο πέρα, στοιβαγμένη όλη η παλιατσαρία της παλιατσαρίας που υποδύεται τη δημόσια εκπαίδευση (σκουριασμένοι φοριαμοί, στρεβλωμένες καρέκλες, αναποδογυρισμένοι κάδοι) δίκην οδοφράγματος, ικανού να ανακόψει… διμοιρία ΜΑΤ.  Κι ακόμη πιο πέρα καμιά δεκαπενταριά  δύσμοιρα-αλλά ακλόνητα στην απόφασή τους να κλείσουν το σχολείο-παιδιά που έχουν την ατυχία να μετέχουν της ημετέρας παιδείας.

Δεν θλίβομαι για τις απώλειες διδακτικών ωρών· διότι αν ήταν πράγματι διδακτικές θα απέτρεπαν με τα ιδεώδη που θα ενέπνεαν, μια καταστροφική μιμική η οποία διαιωνίζεται αναίτια και ακώλυτα 40 και βάλε χρόνια.

Όμως θλίβομαι για την υποκρισία που έχει χρόνια ενσταλαχθεί στις ψυχές αυτών των παιδιών, ώστε να ξεπατικώνουν έναν άθλιο συνδικαλιστικό και πολιτικό λόγο, προκειμένου να αντλήσουν φαιδρά επιχειρήματα, όχι για να διατρανώσουν μια ειλικρινή επιθυμία τους για τη λειτουργία του δημόσιου σχολείου, αλλά την απροθυμία τους να κάνουν μάθημα.

Θλίβομαι για τη διαστρέβλωση που έχει υποστεί το μυαλό τους, ώστε να θεωρούν έκφραση δημοκρατικού δικαιώματος την κατάληψη δημόσιου χώρου, την παρεμπόδιση στο δικαίωμα της εργασίας και της μόρφωσης και δημοκρατικό αγώνα, μια παραλυτική νεοελληνική σαχλαμάρα.

Θλίβομαι επίσης για το μιθριδατισμό ενός ολόκληρου εκπαιδευτικού συστήματος που 40 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, θεωρεί κανονικότητα έναν παραλογισμό που καταστρατηγεί συνταγματικά δικαιώματα και αποτελεί μια άριστη μαθητεία στον αυταρχισμό, στην αυθαιρεσία, στο βανδαλισμό, στην υποκρισία και στην κοινωνική ανευθυνότητα.

(Δημοσιεύτηκε στις 16/10/2017 στο f/b)

Η φωτογραφία έχει ληφθεί από το Lifo.