Καθαρά Δευτέρα

Την τέχνη του χαρταετού την κατείχα. Γνώριζα να διαλέγω και να καρφώνω τις μάνες του, να τις σταθεροποιώ με σπάγγους, και να διπλώνω γύρω τους το τεζαρισμένο χαρτί του ιστίου με αυτοσχέδια αλευρόκολλα. Όλα αυτά βέβαια πριν οι ετοιμοπαράδοτοι χαρταετοί των ψιλικατζίδικων μάς μαγέψουν με τα φωτεινά χρώματά τους και τις πλανισμένες από μηχάνημα μάνες.

Γνώριζα επίσης και πώς να τους χειριστώ. Στον δυνατό αέρα που ήταν ευπρόσδεκτος, αλλά και στην άπνοια που αν δεν κατάφερνες να τους ανεβάσεις στα 20, 30 μέτρα, τους σώριαζε βαρείς στο έδαφος. 

Με έμαθε πολλά η τέχνη αυτή. Την επιμέλεια στην κατασκευή, την ακρίβεια στον υπολογισμό και στο δέσιμο των ζυγιών, την επιμονή που αψηφούσε τον πληγιασμένο από το κορδονέτο αντίχειρα κ.ά. πολλά. 

Το σπουδαιότερο όμως μάθημα που μου έμαθε ήταν η ματαίωση. Η προσδοκία να δεις το απογειωμένο κατασκεύασμά σου να λάμπει ψηλά στον ουρανό, να νιώσεις στα ακροδάκτυλά σου την αντίστασή του να παραμείνει υπάκουα δικό σου, δεν ευοδωνόταν πάντα, ή μόνο για λίγο.

Ήταν λοιπόν μάθημα μεγάλο, ο αετός που η άπνοια ή η βροχερή μέρα τον κρατούσαν καρφωμένο στο έδαφος. Ασύγκριτα όμως μικρότερο από τον αετό που συντριβόταν άδοξα καθώς έπεφτε στη γη, ή που παράπαιε και αποσκελετωνόταν αργά στα ηλεκτρικά καλώδια της ΔΕΗ και στα κλαδιά των δέντρων.

Καλή Σαρακοστή!

(Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε στις 7/3/2022 στο f/b. Ο πίνακας «Στέγες και χαρταετοί» είναι του Ν. Χατζηκυριάκου Γκίκα)