Από την άκρη της γης ξεκινήσαμε
Μια όμορφη ιστορία για τον Μάνο Χατζιδάκι την οποία μας έθεσε υπόψη ο φίλος Γιάννης Ανυφαντάκης. Πριν όμως τη διαβάσετε έχετε υπόψη ότι διαδραματίστηκε τον Αύγουστο του 1963, οπότε διεξαγόταν το 11ο Τζάμπορι στον Μαραθώνα. Τον επίσημο ύμνο του Τζάμπορι τον είχε συνθέσει ο Μάνος Χατζιδάκις και σε στίχους, ποιου άλλου; του Νίκου Γκάτσου.
Οι παλιότεροι, κι όσοι κάναμε πρόσκοποι το θυμόμαστε με πολύ νοσταλγία.
Από την άκρη της γης ξεκινήσαμε
σαν μαγεμένα της άνοιξης πουλιά
και μιαν αυγή την φωλιά μας εκτίσαμε
στου Μαραθώνα την έρμη ακρογιαλιά.
Σειρά όμως έχει η ιστορία του Γιάννη:
Στις 04-08-1963 σε άρθρο της στην εφημερίδα «Ελευθερία», η Μαρία Ρεζάν, η μεγάλη κυρία της Ελληνικής δημοσιογραφίας, γράφει:
« ... Σε κατάστημα πωλήσεων δίσκων της οδού Καραγεώργη της Σερβίας οι πελάτες ήταν προχθές σε μια στιγμή – τι άλλο – πρόσκοποι. Και ερχόντουσαν από πολύ μακριά. Από τη Μαγαδασκάρη. Δύο χαριτωμένα παιδιά που με πολλή συστολή ζήτησαν να αγοράσουν δίσκους ελληνικής μουσικής.
Η πωλήτρια τους υπέδειξε, μεταξύ άλλων, τα “Παιδιά του Πειραιά” αλλά οι μικροί δεν δέχθηκαν. “Αυτόν τον ξέρουμε καλά. Τον έχουμε και στην πατρίδα μας”, είπαν. Υπερηφάνεια η Ελληνίδα πωλήτρια για λογαριασμό της ελληνικής μουσικής. Έκδηλη υπερηφάνεια και σε έναν κύριο, που καθότανε στο βάθος του μαγαζιού αμίλητος παρακολουθώντας ασκαρδαμυκτί όσα λεγόντουσαν. Η συζήτηση συνεχίζεται. Και η διαλογή των δίσκων. Τέλος οι μικροί από τη Μαγαδασκάρη βρήκαν αυτό που ήθελαν. Ένα μεγάλο δίσκο με πολλά τραγούδια του Χατζιδάκι.
-Πόσο κάνει;
-200 δραχμές.
-Δεν έχουμε τόσα λεπτά – 200 δραχμές. Είναι βλέπετε πολλά λεφτά για ένα προσκοπάκι, είπαν. Μας κάνετε τη χάρη να τον ακούσουμε λίγο τουλάχιστον, προσέθεσαν, ντροπαλά.
Πριν η πωλήτρια απαντήσει, βεβαίως καταφατικά, μια φωνή ακούστηκε από το βάθος του μαγαζιού.
-Δώσε το δίσκο στα παιδιά, Καίτη. Θα τον πληρώσω εγώ. (Είπε μάλιστα θα τον “πληγώσω” εγώ. Γιατί ξέχασα να πω πως ο κύριος δεν έλεγε το ρο και -αν ενδιαφέρει κανέναν- ήταν αρκετά ευτραφής και φορούσε ένα ριχτό πουκάμισο.
Η προσφορά μεταφράστηκε στους δύο νέους.
-Γιατί να μας τον χαρίσει ο κύριος; Όχι δεν θέλουμε. Είναι τόσο πλούσιος; Μήπως είναι ο Ωνάσης ρώτησαν με παιδική αφέλεια.
-Ο Ωνάσης όχι. Αλλά ο Μάνος Χατζιδάκις. Που αναγκάσθηκε ο δυστυχής, αφού έγινε η γνωριμία, να κάτσει δυο ολόκληρες ώρες μέσα στο μαγαζί, υπογράφοντας αυτόγραφα για τους δύο προσκόπους της Μαγαδασκάρης, τους συγγενείς τους, τους φίλους τους… και τα 25.000 μέλη της προσκοπικής αδελφότητος της μακρινής νήσου.
“Αυτό το αυτόγραφο”, είπαν τα παιδιά, είναι το ωραιότερο δώρο που μπορούμε να φέρουμε στους δικούς μας επιστρέφοντας στη Μαγαδασκάρη”. Μπράβο Μάνο! … »
Γινόταν τότε το 11ο παγκόσμιο "Τζάμπορι" στον Μαραθώνα και η Αθήνα ήταν πλημμυρισμένη από νέους με προσκοπικές στολές.
(Δημοσιεύθηκε στο f/b στις 16/6/2022)
Στη φωτογραφία το προσκοπάκι, που (εικάζω ότι) βρισκόταν στον λόφο Σταυροκοράκι, ατενίζει προς τις εγκαταστάσεις της κατασκήνωσης στον Σχοινιά.
