Όπως τότε...

Φαίνεται πως τα ρεύματα της θάλασσας είναι τόσο αρχαία όσο και η ίδια. Ακολουθώντας την παμπάλαια διαδρομή τους φτάνουν στις ακτές, όπου γενιές ανθρώπων και κτισμάτων, διαδέχονται η μια την άλλη.

Πώς μου ήρθε αυτή η σκέψη; 

Φυλλομετρώντας τους ταξειδιωτικούς οδηγούς του Ελευθερουδάκη που εκδόθηκαν τη δεκαετία του 30, σκέφτηκα να δω, πώς περιγράφουν τις δυτικές παραλίες της Αττικής.

Κάπου εκεί λοιπόν ο οδηγός γράφει, και μεταφέρω αυτούσια, τα εξής:

«Ωραίαι επαύλεις και κέντρα αναψυχής συνεχίζονται μέχρι και πέραν του Καλαμακίου, εις την ακτήν του οποίου οι Αθηναίοι κατέρχονται κατά χιλιάδας το θέρος, ίνα λουσθώσι και κολυμβύσωσι. 

Κατά τας Κυριακάς μάλιστα και τας εορτάς, ημέρας γενικής εξόδου των λαϊκών ιδίως τάξεων, όλα τα μέσα της συγκοινωνίας αποβιβάζουν αενάως πλήθη λουομένων, το δε θέαμα του κοσμοβριθούς, μέχρι και πέραν της Βούλας αιγιαλού, είναι γραφικώτατον, ενθυμίζον ευρωπαϊκάς λουτροπόλεις.

Διακρίνομεν δεξιά τον Άγιον Κοσμάν επί της Κωλιάδος άκρας, γνωστής κατά την αρχαιότητα διά το επ’αυτής ιερόν της Αφροδίτης, ενταύθα εξεβράσθησαν τα λείψανα των περσικών πλοίων, μετά την κατά την ιστορικήν εν Σαλαμίνι ναυμαχίαν πανωλεθρίαν των».

Έτσι λοιπόν ε; Πριν 2.500 χιλιάδες χρόνια από τη Σαλαμίνα τα ρεύματα ξέβραζαν στην παραλία του Αγίου Κοσμά τ’ απομεινάρια των πλοίων του Ξέρξη. 

Σήμερα τα ίδια ρεύματα ξεβράζουν το μαζούτ του ναυαγισμένου πλοίου.

(Δημοσιεύθηκε στις 19/7/2017 στο f/b. , δηλαδή  εννέα ημέρες μετά τη βύθιση του μικρού δεξαμενοπλοίου Αγία Ζώνη ΙΙ στη Σαλαμίνα, εξαιτίας της οποίας ρυπάνθηκαν με μαζούτ οι παραλίες του Σαρωνικού)