Μια κάπως προσωπική μαρτυρία για τον Ελληνισμό του Πόντου

Ο μακαρίτης ο πατέρας μου ορφάνεψε νήπιο, ώστε τα παιδικά του χρόνια να αναγκαστεί να τα περάσει παλεύοντας για τον επιούσιο σε μια Ελλάδα που προσπαθούσε να ορθοποδήσει- όπως κι αυτός-μετά την καταστροφή του 22. 

Έμαθε την τέχνη του μεταλλουργού στα μαγαζιά που μέχρι πριν μερικές δεκαετίες υπήρχαν ακόμη στην οδό-όνομα και πράγμα- Ηφαίστου, προτού παραδοθούν στις επιχειρήσεις Greek Art, και τελευταίως στα ρουχάδικα.

Στο διάστημα της μαθητείας του στη «μουτζούρα» -και πριν ξεκινήσει ο ίδιος τη δική του δουλειά- γνώρισε πολλά αφεντικά, κάποια από τα οποία τα επισκεπτόταν, όταν ώριμος και επιτυχημένος πια επαγγελματίας ήθελε τη γνώμη τους για το ένα ή για το άλλο τεχνικό ζήτημα.

Σε κάποιες από τις συναντήσεις αυτές-που γίνονταν πάντοτε Κυριακή-γιατί τα μεταλλουργεία δεν έκλειναν-με έπαιρνε μαζί του, κι ήταν μεγάλη τύχη να βλέπω να διεξάγεται μπροστά μου ένας διάλογος στον οποίο, ο κάποτε ορφανός μαθητευόμενος, αποκαλούσε με σεβασμό "μάστορα" τον γέρο τεχνίτη. 

Όταν φεύγαμε μου έκανε ένα σχόλιο για τον μάστορά του. Την επιτηδειότητά του, τον χαρακτήρα του, τα χούγια του. Θυμάμαι λοιπόν αρκετές ιστορίες. Ιστορίες με παλιολαδίτες μάστορες, με Γιαννιώτες, Κρητικούς κ.ά. αλλά  και με πρόσφυγες, που η τότε κοινωνία της   λαϊκής Αθήνας, αντιμετώπιζε-αυτή είναι η πικρή αλήθεια-με καχυποψία, αν όχι με εχθρότητα.

Απ΄όλους αυτούς λοιπόν τα καλύτερα λόγια τα κρατούσε για τους Ποντίους. Ο πατέρας μου δεν ήθελε ποτέ να ασχοληθώ με "τέχνη". Αγαπούσε τα γράμματα, τ΄αποζητούσε στον ελεύθερο χρόνο του, γιατί τα είχε στερηθεί, κι ήταν επιθυμία του τα παιδιά του να σπουδάσουν. Σε μια όμως μικρή παραχώρηση-στο ενδεχόμενο να στραφώ προς την τέχνη και το εμπόριο που προσπαθούσε να αποτρέψει, μου έλεγε:

Αν ασχοληθείς με τις δουλειές και με το εμπόριο, να έχεις υπόψη σου ότι δεν θα βρεις καλύτερους συνεργάτες από τους Ποντίους. Τιμούν τον λόγο τους, είναι εργατικοί, τους αρέσει η πρόοδος. Να ξέρεις όμως. Δεν σε βάζουν εύκολα στο σπίτι τους, αλλά αν το καταφέρεις θα σε τιμούν για πάντα με την αγάπη τους.

(Δημοσιεύθηκε στις 19/5/2021 στο f/b)

Η φωτογραφία έχει ληφθεί από το διαδίκτυο. Προφανώς δεν είναι εικονίζεται η οδός Ηφαίστου, που βρίσκεται λοξά απέναντι από το τζαμί Τζισταράκη.