Ουζερί

Διάβασα ένα όμορφο άρθρο του Γιώργου Πίττα για το ούζο στην Athens Voice, και μια φράση του, μου θύμισε την πρώτη μνήμη που έχω γι' αυτό το πολύ γευστικό και ταιριαστό  με το ελληνικό καλοκαίρι απεριτίφ.

Έξι-εφτά χρονών με είχε πάρει μαζί του ο πατέρας μου σε μια πρωινή συνάντηση με φίλους του, σε κάποιο ουζερί του Βύρωνα, ή της Καισαριανής. Τα μικρά πιάτα διαδέχονταν το ένα το άλλο, αλλά ο μικρός που ήμουν, είχε βάλει στο μάτι του τις γαρίδες, που τις εξολόθρευε με ταχύτερο ρυθμό, απ' όσο οι μεγάλοι που ήσαν απορροφημένοι στη συζήτησή τους. Τότε μια χαϊδευτική φάπα του πατέρα μου, συνοδευόμενη από την παρατήρηση: «Δεν είναι για χόρταση ρε» με έκανε να μαζευτώ και να αποκτήσω την πρώτη γνώση, για την ιεροτελεστία που αρμόζει στην κατανάλωση του ούζου.

Στα κοντά, 60 χρόνια που έχουν περάσει από τότε, άλλαξαν πολλά στο πώς συμπεριφερόμαστε έναντι αυτού του απεριτίφ. Τα  πιάτα μεγάλωσαν, η ποικιλία των μεζέδων του μίκρυνε και μετατοπίστηκε από τα θαλασσινά, την κοπανιστή ή απλώς την τομάτα, την ελιά και το αγγούρι, προς τους  ύποπτους κρεατοπολτούς, που υποδύονται τα σαλάμια αέρος της Λευκάδας, ή τα «χωριάτικα» λουκάνικα. Κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν την αλλαγή αυτή, απλώς γαστρονομική. Ενδέχεται όμως - με την πλησμονή και την ευτέλεια που τη συνοδεύει- να αφορά κάτι σημαντικότερο.

(Δημοσιεύθηκε στο f/b στις 28/8/2022)

Η φωτογραφία έχει ληφθεί από το διαδίκτυο.