Τα αναπάντεχα

Είναι μερικές φορές που η ζωή σε παραφυλάει και σε αξιώνει με δώρα που δεν είχες φανταστεί.

Σήμερα λοιπόν περνώντας απ' έξω από ένα συνοικιακό κουρείο - που η τάξη και η καθαριότητά του στις βόλτες μου στο Υμηττό με είχαν εντυπωσιάσει - αποφάσισα να δοκιμάσω και τις υπηρεσίες του.

Μπαίνοντας μέσα, ο νεαρός υπάλληλός του - δεν θα ήταν πάνω από 22- 23 χρονών - αφού μου έδειξε πού θα καθίσω και ρώτησε πώς θα επιθυμούσα να με κουρέψει, άρχισε τη δουλειά του, έχοντας ένα καρφωμένο χαμόγελο στα χείλη του.

Δεν άντεξα και μπήκα στον πειρασμό να τον ρωτήσω: Σου αρέσει το επάγγελμα που κάνεις; Η απάντησή του, γρήγορη και ειλικρινής - όπως μαρτυρούσε το πρόσωπό του που φωτίστηκε, ήταν: Κύριε, η πρόσληψή μου σε αυτό το κουρείο ήταν ό,τι καλύτερο μού είχε συμβεί την περασμένη χρονιά. Το κορίτσι μου, δεν πιστεύει ότι μπορεί να είμαι τόσο χαρούμενος από αυτό το γεγονός. 

Μήπως η χαρά του, οφειλόταν απλώς στο ότι βρήκε μια λύση στο βιοτικό του πρόβλημα; Πιθανότατα ναι, αλλά ο τρόπος με το οποίο δούλευε, δεν ήταν η οφειλή του έναντι κάποιου, οπωσδήποτε μικρού, μισθού· ήταν η αντανάκλαση της ικανοποίησης του ανθρώπου που του αρέσει αυτό με το οποίο ασχολείται κι απολαμβάνει το προϊόν του κόπου του.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Μήπως ότι είναι επιθυμητό να έχουμε ολιγαρκείς νέους που ικανοποιούνται από τους χαμηλούς μισθούς, την αδήλωτη ή ανασφάλιστη εργασία; Προφανώς όχι. Αλλά πώς να το πω; Φεύγοντας από το κουρείο δεν μου έμεινε μόνον, η εντύπωση ότι το παιδί αυτό, θα προκόψει στη ζωή του και στο επάγγελμά του. Έφυγα και με την εντύπωση ότι μαζί του, μπορεί και να αισιοδοξεί και μια κοινωνία, που έχει στη νέα γενιά της, παιδιά όπως αυτό.

(Δημοσιεύθηκε στο f/b στις 23/1/2023)