Οδός Αιόλου

Μα η ουσία  δεν βρισκόταν στις κλωστές, στα κουμπιά, στις κόπιτσες που πουλούσε στις πελάτισσες του κι αγόραζε από τους προμηθευτές του. 

Τα τιμούσε βεβαίως όλα αυτά τα ασήμαντα, διότι από αυτά ζούσε.  Το νόημα, όμως, το έβρισκε περισσότερα στα άλλα. 

Στη διαίσθηση, ας πούμε, που τον προειδοποιούσε αν η πελάτισσα ήταν δύστροπη ή όχι. Αν ο προμηθευτής θα επέμενε ή θα κατέβαζε τις απαιτήσεις του.

Στα καλωσορίσματα και στα ξεπροβοδίσματα, που  τα προσάρμοζε σε όσα γνώριζε από τη ζωή των ανθρώπων που έρχονταν στο μαγαζί του.

Στις συζητήσεις με τους προμηθευτές για την πολιτική κατάσταση, τα διεθνή ακόμη και για το ποδόσφαιρο.

Στην ευγένεια με την οποία απέτρεπε μια πώληση, που πίστευε πως δεν θα κολάκευε την παλιά πελάτισσά του.

Σε όλα δηλαδή αυτά, που αν έλειπαν θα έκαναν ακόμη και την επικερδέστερη οικονομική συναλλαγή άνοστη και βαρετή.

(Δημοσιεύθηκε στις 10/11/2019)