«Τραπεζοκαθίσματα»

Κάτι πήρε το μάτι μου για την απαγόρευση των «τραπεζοκαθισμάτων» στην Πανεπιστημίου, για να με πείσει ότι κυβερνώντες και κυβερνώμενοι δεν έχουμε μέτρο. 

Δεν λέω, τα τραπεζοκαθίσματα καφετεριών που καταλαμβάνουν στενούς δημόσιους χώρους (πεζοδρόμια και πλατείες) στο Παγκράτι, στην Κυψέλη και σε άλλες συνοικίες της Αθήνας ταλαιπωρούν το μάτι και το σώμα του διαβάτη, που πρέπει να κάνει σλάλομ, ανάμεσά τους, για να φτάσει στον προορισμό του.

Αλλά η Πανεπιστημίου είναι ένας δρόμος με φαρδιά πεζοδρόμια. Σηκώνει, λοιπόν, μια ή δυο σειρές τραπεζιών (όπως λίγα χρόνια πριν στου Ζώναρς και αρκετά χρόνια πριν στου Ορφανίδη), επ’ ωφελεία και των πελατών και των διαβατών που θα απολαμβάνουν αμοιβαία, οι μεν τη θέα των δε, σε μια πόλη που ανάμεσα στις εναπομείνασες ομορφιές της, είναι η ξεγνοιασιά της συναναστροφής και το υπαίθριο του δημόσιου βίου.

Τα «καλά» αυτής της νοοτροπίας, που αφαιρεί (σωστά) δημόσιο χώρο από την υπερεντατική εκμετάλλευση, χωρίς όμως να τον επιστρέφει στον πολίτη, τα είδαμε στην νέα πλατεία Συντάγματος. Εκεί που άλλοτε έπαλλε η καρδιά μιας αισιόδοξης πόλης τι έχει μείνει; Μεταλλικές πέργκολες με άδεια καθίσματα, περίεργα συντριβάνια, κενοί χώροι και λερά πεζοδρόμια.

Αλήθεια είναι πως η Αθήνα είναι μια άνυδρη πόλη (κάτι που ακούτε για ποτάμια, μην τα πιστέψετε· εποχικοί χείμαρροι ήταν). Άξενη, όμως, δεν υπήρξε ποτέ.

(Δημοσιεύθηκε στο f/b στις 29/8/2023)

Η φωτογραφία, στην οποία εικονίζονται τα τραπεζάκια της πλατείας Συντάγματος είναι από εξώφυλλο του περιοδικού Life της δεκαετίας του 50.