Δυο παιδικά ποδαράκια

Κάποτε το να φεύγεις από τον Επιτάφιο και να πηγαίνεις σπίτι σου για να δεις μια ταινία, ή - κατά το παλιό αθηναϊκό έθιμο - σε μια ταβέρνα για την «παρηγοριά» που έπεται μιας κηδείας, μου φαινόταν, παράταιρο. 

Σήμερα νομίζω πως δεν είναι. Συνομιλούν διαρκώς εντός μας, το φυσικό με το μεταφυσικό, το υλικό με το άυλο, το παρόν με το αιώνιο και το ρητό με το άρρητο. Να, αίφνης χτες - κι ενώ τελούσα υπό το κράτος του τροπαρίου της Μεγάλης Πέμπτης: «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας», είδα το πιο συγκινητικό θέαμα της ημέρας: 

Δυο παιδικά ποδαράκια που αιωρούνταν στο κενό, καθώς η μητέρα του κατόχου τους, τον σήκωνε για να φιλήσει τον σταυρό. Και να πεις κανείς, ότι συγκαταλέγομαι μεταξύ των «πιστών»... Καλή Ανάσταση.

(Δημοσιεύθηκε στο f/b στις 3/5/2024)