Καλό κατεύοδιο

Άνοιξη του 1968 στην παραλία του Σουνίου: 

Πού να φανταζόταν η νεαρή φιλόλογος πως τα δεκατέσσερα ανήμερα θηρία, που της είχαν βγάλει την πίστη όλη την χρονιά, θα την άκουγαν εκστατικά-με ακουμπισμένες τις πλάτες τους σε μια αναποδογυρισμένη βάρκα-  να τραγουδά με την κιθάρα της το τραγούδι μιας νεαρής τότε τραγουδίστριας, που έτυχε να είναι συμμαθήτριά της.

Αμ και εκείνα; Πού να φαντάζονταν πως το τραγούδι αυτό, το «Μια φορά θυμάμαι μ’ αγαπούσες», που τα ημέρεψε ώστε να ξεχάσουν τον μισοτελειωμένο ποδοσφαιρικό αγώνα και τα απίστευτα παλιόλογα που σκόπιμα έλεγαν για να φέρουν σε δύσκολη θέση τη νεαρή δασκάλα, θα τα παρηγορούσε· κάθε φορά που ένας εφηβικός και νεανικός έρωτάς τους, έσβηνε.

Ας είναι ελαφρό το χώμα που θα σκεπάσει την άξια τραγουδίστρια. Το  τραγούδι της, το ειπωμένο σε μια μαυρόασπρη περίοδο της ζωής τους και της πατρίδας τους, τη φώτισε και ακούστηκε δυνατά μέσα στην ψυχή τους, όσο χαμηλόφωνο και αν ήταν.

(Δημοσιεύτηκε στο f/b στις 8/8/2017)