Προεόρτια 28ης Οκτωβρίου

Για κάποιον λόγο, μερικά από τα παλαιά κτίρια της Αθήνας, κι όχι απαραιτήτως τα ιστορικά ή εμβληματικά, αλλά ακόμη και οι μικρές μονοκατοικίες ή τα σεμνά δίπατα σπίτια των συνοικιών με μεταφέρουν, περισσότερο απ΄οτιδήποτε άλλο στον κλίμα, των ημερών της ιστορικής επετείου που σε λίγες μέρες θα εορτάσουμε. 

Αντιλαμβάνομαι πως όλα είναι μια κατασκευή του μυαλού που αναπλάθει και ερμηνεύει εικόνες, κατά τη φαντασία του και τη δημιουργικότητά του με υλικά, όμως, που δεν επέλεξε το ίδιο, αλλά του δόθηκαν από το κλίμα των καιρών που το διαμόρφωσε. 

Αλλά πώς να το κάνουμε; Οι δρόμοι που ορίζουν οι σύγχρονες πολυκατοικίες, με τις οποίες δεν έχω τίποτε να μοιράσω - παιδί της μονοκατοικίας ήμουν, αλλά χαιρόμουν πολύ τη σκιά των εισόδων τους, πολύ δροσερή και φιλόξενη για επιδαπέδια παιχνίδια τις ώρες του καλοκαιριάτικου μεσημεριού- δεν μου ταιριάζουν για σκηνικό των ενθουσιωδών συγκεντρώσεων στο άκουσμα του ξεσπάσματος του πολέμου. 

Και ο απομακρυσμένος, λόγω του ύψους τους, ουρανός όχι όσο πρέπει πλατύς για να φιλοξενήσει τη μυριόστομη ιαχή της προσδοκώμενης νίκης. Μα δεν ήταν μόνον αυτά. Ήταν και το μετρημένο ήθος των κτιρίων για τα οποία σας μιλώ, που ταίριαζε απόλυτα με το αίσθημα της δικαιοσύνης το οποίο οδηγούσε τους νεαρούς επιστρατευμένους κατοίκους τους, στο μέτωπο και από εκεί στη δόξα ή στον θάνατο. 

Όταν προσπαθώ να ανασυστήσω την Αθήνα του 40, με ό,τι έχει απομείνει από αυτήν και με τις εικόνες της από τα ιστορικά ντοκιμαντέρ, σκέφτομαι πως θα πρέπει να ήταν μια μικρή βαλκανική μητρόπολη που ήθελε  να βαδίσει πάνω στα χνάρια των ζηλευτών δυτικών προτύπων της. Τα κατάφερε; δεν τα κατάφερε; Οι αρχιτέκτονες, οι κοινωνιολόγοι και οι ιστορικοί είναι ειδικότεροι να κρίνουν. Πάντως εκείνες τις μέρες σηκώθηκε λίγο παραπάνω από το φυσικό υψόμετρό της, για να λάμψει στην οικουμένη, όσο και ο υψηλός ιερός της βράχος.

(Αναρτήθηκε στο f/b στις 25/10/2022)