Παγκόσμια ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας

Επειδή χτες ήταν η παγκόσμια ημέρα της Ελληνικής γλώσσας, μια οφειλή προς έναν μακαρίτη δάσκαλό μου των Νέων Ελληνικών.

Στην 6η Γυμνασίου ο φιλόλογος καθηγητής του πρακτικού τμήματoς, όντας διευθυντής της Ιονίου Σχολής, ζήτημα είναι αν έκανε, λόγω των υποχρεώσεών του, το 1/3 των μαθημάτων Νέων Ελληνικών-μισά κι αυτά- από όσα προέβλεπε το σχολικό πρόγραμμα.

Εννοείται ότι εμείς μπαίναμε στην τάξη και τον περιμέναμε να έρθει, γνωρίζοντας τι θα συμβεί. Είτε θα μας ανέθετε να κάνουμε τάχα κάτι μέχρι να επιστρέψει, είτε θα ξεκινούσε μια βραχύβια διδασκαλία που κάποια στιγμή θα διακοπτόταν από μια επείγουσα διοικητική εργασία, που στο μεταξύ είχε προκύψει.

Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα από τα μαθήματα αυτά. 

Άλλωστε το ενδιαφέρον μας δεν ήταν μεγάλο, μια και μας κάλυπτε, ως μαθητές του πρακτικού τμήματος, μια κάποια ασυλία στο φιλολογικά μαθήματα, που δεν έχει καμία σύγκριση με τη σημερινή, γιατί θυμίζω πως στις εξετάσεις των Αρχαίων περιλαμβανόταν ακόμη και άγνωστο κείμενο.

Θυμάμαι όμως πως στον λιγοστό χρόνο που μπορούσε να μας διαθέσει ο κ. Βατσολάκης, επέλεγε να μας απαγγέλλει μερικά ποιήματα από την σχολική ύλη, αλλά και εκτός αυτής, όλα από μνήμης.

Αν με ρωτήσετε τώρα, να προσδιορίσω κάποια δεξιότητα που μας άφησε αυτή η λειψή διδασκαλία θα με φέρετε σε δύσκολη θέση. 

Όμως θυμάμαι πως οι περισσότεροι από τους ανήσυχους και αδιάφορους για τα φιλολογικά εφήβους, όταν ο καλός και μακαρίτης πλέον δάσκαλος απήγγειλε, σταματούσαν να παίζουν ναυμαχία, έκλειναν το βιβλίο φυσικής κάτω από το θρανίο κι έγερναν το κεφάλι παρασυρμένοι από την γλύκα της απαγγελίας του. 

Θυμάμαι επίσης πως ποτέ δεν μας είχε ρωτήσει αν μας άρεσαν, τα ποιήματα αυτά, ούτε είχε προσπαθήσει ποτέ να μας εξηγήσει, γιατί θα έπρεπε να μας αρέσουν.

Απο τότε πέρασαν αρκετά χρόνια· μπορώ ομως να απαγγείλω μερικούς στίχους από δύο ποιήματα που ήταν το φόρτε του. Τον Μπαταριά του Μαλακάση και την Ψυχούλα του Σολωμού.

(Δημοσιεύθηκε στο f/b στις 10/2/2021)