Σταύρος Λογαρίδης

Χειμώνας, αν δεν κάνω λάθος, του 71 κάτι καινούργιοι ήχοι τριβέλιζαν στ' αυτιά μας κάτι ήχοι που προσπαθούσαν να δώσουν χρώμα στην ασπρόμαυρη ταινία μιας εφηβείας που άνθιζε στη χούντα. Είχε προηγηθεί το «Περιβόλι του Τρελλού» του Σαββόπουλου με μια μουσική που μας ξάφνιαζε για τον ήχο της κι έναν στίχο που μας ωθούσε να αναζητούμε, γνέφοντας με νόημα ο ένας στον άλλον, τα κρυμμένα νοήματα. 

Τότε λοιπόν ήρθε ο δίσκος των Poll, πιο απλός, πιο εφηβικός από τον προηγούμενο και με στίχο που μας θύμιζε πως δεν ήμασταν μόνον νέοι που ασφυκτιούσαμε στο καθεστώς της χούντας. Ήμασταν κι έφηβοι που επιθυμούσαμε να τραγουδήσουμε για το κορίτσι που γέμιζε τα όνειρά μας και με μια μουσική που απηχούσε κάπως τη ψυχεδέλεια των 70, κι ας έφτανε σε μας παρεφθαρμένη από τις ελληνικές ταινίες της εποχής. 

Έτσι ο δίσκος αυτός, αγορασμένος από το δισκάδικο στη Δαμάρεως, απέναντι από το «Παγκράτιον» ήρθε σπίτι μου, για να κερδίσει την αγάπη μου, όπως κι όλης της γενιάς μου, που τον έκανε το μουσικό υπόβαθρο για έρωτες και φιλίες που άνθιζαν και μαραίνονταν.

Μικρή αφιέρωση λοιπόν η δημοσίευση αυτή στον Σταύρο Λογαρίδη, το ένα από τα τρία μέλη των Poll, που έχασε τη μάχη για τη ζωή σήμερα. Ακούστε, οι νεότεροι ιδίως, ένα τραγούδι του της εποχής των Poll, του σπουδαιότερου-αν και βραχύβιου-νομίζω συγκροτήματος ποπ μουσικής στην Ελλάδα. 

Ελαφρύ να είναι το χώμα που θα σε σκεπάσει αθόρυβε, αλλά σημαντικέ Σταύρο.

(Δημοσιεύθηκε στο f/b στις 14/4/2022)