Πινελιές

Βλέπω αυτές τις χαρούμενες πινελιές - όπως το «βιβλιοκαφέ» της Αιόλου στη φωτογραφία -  τις οποίες η μικρή ή η μεγάλη επιχειρηματικότητα προσθέτει στην πρωτεύουσα και σκέφτομαι πως θα πρέπει να είναι κανείς πολύ μίζερος για να μην τις χαίρεται, και πολύ απαισιόδοξος για να μην ελπίζει ότι μπορούν να αποτελέσουν τους πυρήνες ενός νέου ιστού χρήσεων, συναναστροφών και δραστηριοτήτων.

Ναι, θα ήταν πράγματι κόλαση η ζωή στην πόλη, αν ήταν «ανεόρταση και οδός απανδόκευτος». Όμως την αμαρτία μου, θα την πω. Η ζωή στην πρωτεύουσα δεν μπορεί να είναι μόνον  «παρενθέσεις» για όσους έχουν τον χρόνο, το χρήμα ή τη ξενοιασιά του τουρίστα για να τις γευτούν. Πρέπει να είναι ενιαία,  προσιτή και πολυπράγμων, έτσι που να ικανοποιεί όλες τις ανάγκες, όλες τις ηλικίες, όλα τα βαλάντια κι όλα τα ενδιαφέροντα. 

Τι να το κάνω, για παράδειγμα, ότι ο μικρός δρόμος του «Βατραχονησιού» έχει γεμίσει με μοδάτα καταστήματα - που είναι όμως ταυτόσημης χρήσης - όταν για να απολαύσει κανείς τα  τα προϊόντα τους, σημαίνει να στριμωχτεί δίπλα σε ανοικτούς όζοντες κάδους απορριμμάτων, να κάνει «σλάλομ» σε στενά πεζοδρόμια με ενεδρεύουσες ανασηκωμένες πλάκες, και να πληρώσει ένα σάντουιτς ή ένα brunch σε τιμή πλήρους γεύματος;

(Δημοσιεύθηκε στο f/b στις 9/5/2024)