Τα θερινά καταφύγια της πόλης

Ο Αύγουστος είναι ένας καλός μήνας να περιδιαβαίνεις την Αθήνα και να παρατηρείς ό,τι η ταχύτητα και η πολυπραγμοσύνη των άλλων μηνών, το αποκρύπτει.

Έχοντας λοιπόν πολλές παιδικές μνήμες από το κέντρο της καλοκαιρινής Αθήνας, αποφάσισα να τραβήξω μερικές φωτογραφίες των χώρων που με έθελγαν για τη δροσιά τους, το ημίφως τους, αλλά και για το κρύο αναψυκτικό ή τη βανίλια που συνόδευε τις επισκέψεις μου σε αυτούς.

Αναφέρομαι στις στοές της Αθήνας. Όχι τις μεγαλοπρεπείς, “αστικές” στοές της Πανεπιστημίου και της Σταδίου, δίπλα στις εισόδους των κοσμηματοπωλείων και των μεγάλων ξενοδοχείων. Αλλά τις μικρές, των παρόδων της Κολοκοτρώνη και της Πραξιτέλους, τις στοές των μικροκαταστηματαρχών και των πελατών τους και τις στοές των μικρών καφενείων στα οποία κατέφευγαν οι Αθηναίοι για να συζητήσουν, να κλείσουν μια δουλειά ή απλώς για να ξαποστάσουν. 

Σε μια έρημο που κόχλαζε γύρω τους μοιάζαν με τα μικρά σκιερά καταφύγια στις ρωγμές του εδάφους ή κάτω από τις πέτρες  που αναζητούν οι οργανισμοί των ξηρών περιβαλλόντων για να αποφύγουν την απώλεια νερού, μέχρι η θερμοκρασία να γίνει πιο ανεκτή.

Και όπως τα καταφύγια αυτά είναι περισσότερο δραστήρια όταν ο ήλιος είναι ψηλά, η θερμοκρασία ανεβαίνει και η ζωή είναι ανυπόφορη γύρω τους, έτσι και οι στοές της Αθήνας τις ώρες που πλησιάζαν προς το μεσημέρι γέμιζαν από κόσμο που προσελκυόταν από ένα πλήθος από ετερόκλητα επιτηδεύματα. Σε άλλες κυριαρχούσαν τα καταστήματα ηλεκτρικών ειδών, σε άλλες τα καταστήματα με τα είδη ραπτικής, σε άλλες τα καταστήματα φωτογραφικών ειδών, σφραγίδων και πάει λέγοντας.

Σήμερα με την οικονομική κρίση τα περισσότερα από τα μαγαζιά των στοών είναι κλειστά και τα σημάδια εγκατάλειψης είναι έντονα. Ωστόσο λίγες διασώζουν την εμπορική κίνηση του παρελθόντος τους, ενώ σε άλλες τα μικρομάγαζά τους έχουν “πάρει αναστολή” μετατρεπόμενα σε μικρά καφέ και μπαρ που φιλοξενούν κατά κανόνα νεαρότερο κοινό και όχι τόσο τις πρωινές, όσο τις βραδινές ώρες. 

Απ’ όλες τις στοές που ανέβασα ξεχωρίζω τρεις. Την στοά του Ειρηνοδικείου για την ιδιόρρυθμη (στα μάτια μου) αρχιτεκτονική της και την αυθεντική μεσανατολίτικη, πια, εικόνα των μαγαζιών της. Την στοά Καΐρη που είναι ολοζώντανη με το πλήθος των καταστημάτων γενικού εμπορίου που φιλοξενεί και την τριπλή στοά της Δραγατσανίου  για την οποία αναρωτιέσαι αν είναι προϊόν σχεδιασμού ή προέκυψε βαθμιαία, καθώς κτίζονταν τα μεγάλα κτίρια του τετραγώνου Δραγατσανίου, Αριστείδου, Σταδίου, Πεσμαζόγλου.

Έχω φωτογραφήσει και άλλες από τις οποίες μνημονεύω αυτήν της Λέκκα, για το υπέροχο εστιατόριό της.

(Αναρτήθηκε στο f/b στις 9/8/2016)