Edward Lear

Ξεφυλλίζοντας ένα βιβλίο που έχει γραφεί για την Αθήνα (Αικ. Κουμαριανού, Αθήνα-η πόλη-οι Άνθρωποι, Εκδόσεις Ποταμός) έπεσα τυχαία σε έναν πίνακα ζωγραφικής  που δημιουργός του ήταν ο Edward Lear, ένας πολυτάλαντος Άγγλος (συγγραφέας, ζωγράφος αλλά και μουσικός), ο οποίος στις δεκαετίες του 1850 και 1860 περιηγήθηκε την Ελλάδα και αποτύπωσε τοπία και ιστορικούς τόπους της. 

Στην ελαιογραφία αυτή παρουσιάζεται η περιοχή του Σχοινιά, που όπως μπορείτε να διαπιστώσετε, δεσποζόταν και τότε, από τις πανύψηλες κουκουναριές, το είδος δηλαδή πεύκου που χαρακτηρίζεται από την "ομπρελόσχημη" κώμη του.

Ψάχνοντας λοιπόν στο διαδίκτυο βρήκα και άλλους πίνακες του ζωγράφου. Το πεύκο είναι πάντα παρόν στους πίνακες που ανήρτησα οι οποίοι απεικονίζουν τον Μαραθώνα, πλην της τελευταίας που απεικονίζει τη Φυλή.

Γιατί αποφάσισα να αναρτήσω τους όμορφους αυτούς πίνακες; 

Γιατί φαίνεται πως περνάμε από την εποχή της πευκοπληξίας, όπου οι περισσότερες αναδασώσεις γίνονταν αποκλειστικά με το φυτό αυτό, στην εποχή της πευκοφοβίας, όπου το φυτό παρουσιάζεται ως πηγή όλων των περιβαλλοντικών δεινών μας.

Ας πούμε λοιπόν, ότι επειδή η νότια Ελλάδα (κυρίως) αποτελεί τον χώρο φυσικής εξάπλωσης του πεύκου -λόγω της ανθεκτικότητάς του στην έλλειψη νερού και στις υψηλές θερμοκρασίες-οι "επιθέσεις" κατά του δένδρου είναι εξίσου παράλογες με τις "εμμονικές" πευκοφυτεύσεις των δημάρχων μας.

Απλώς, για να θυμηθώ τον μακαρίτη Μάργαρη, οι τεχνητοί πευκώνες (που είναι και οι περισσότεροι στην χώρα) κάποτε φροντίζονταν από τους ρητινοσυλλέκτες, που αποσοβούσαν το ενδεχόμενο ανεξέλεγκτης φωτιάς, απομακρύνοντας τα ξερά κλαδιά και τις πευκοβελόνες. 

Από τότε που ο "ρητινίτης" οίνος, εξέπεσε των προτιμήσεων των καταναλωτών (κακώς κατά τη γνώμη μου) και η χημική βιομηχανία παρήγαγε συνθετικές ρητίνες, εξέλιπαν οι ρητινοσυλλέκτες και η εξ αυτών φροντίδα των πευκώνων...

(Αναρτήθηκε στις 8/8/2018 στο fb)