Αντί συγγνώμης

 Δεν έχω καταλάβει ακόμη, τους περίπλοκους όρους που πρέπει να πληρούνται, πριν στρέψεις τη φωτογραφική μηχανή σε κάποιο πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο. Επίσης, φοβάμαι ότι αν είναι πολύ αυστηροί θα οδηγήσουν στην εξάλειψη των φωτογραφιών δρόμου που τόσα πολλά μάς έχουν πει για τη ζωή σε παλαιότερους καιρούς. Ή, τέλος πάντων, θα εξαφανίσουν τη μαγεία του απρόοπτου, του στιγμιοτύπου που δεν μπορεί να φωτογραφηθεί κατόπιν αδείας, ή κατά παραγγελία. Ωστόσο, όταν βλέπω το βλέμμα του πλανόδιου μουσικού προς τον οποίο στόχευσε η κάμερά μου - βλέμμα ανθρώπου σε αμηχανία; βλέμμα ανθρώπου που υπομένει στωικά την αδιακρισία του φακού μου; - ομολογώ πως αισθάνομαι, μια κάποια ενοχή.