Συνοικιακό ψητοπωλείο

Συνοικιακό ψητοπωλείο. “Αυθεντικό” στον διάκοσμό του - πλαστικό τραπεζομάντηλο, σιδερένιες καρέκλες - άριστο στο προϊόν του, και εντιμότατο στην τιμή που το προσφέρει. 

Από τα 10 -15 τραπέζια που απλώνονται στην πλατεία, κατειλημμένα είναι τα 5. Κι όμως, φτάνοντας ο καταστηματάρχης μάς προϋπάντησε ρωτώντας χαμογελαστά: Έχετε κάνει κράτηση; 

Προφανώς - Αύγουστος, νωρίς το μεσημέρι εργάσιμης ημέρας - κράτηση δεν είχαμε κάνει, αλλά και όπως αποδείχτηκε, από τον ρυθμό με τον οποίο προσερχόταν η νέα πελατεία, δεν χρειαζόταν. 

Τα ίδια προχτές και με τον συνοικιακό κουρέα, στο άδειο του κουρείο: Έχεις κάνει κράτηση; 

Φαίνεται λοιπόν, πως οι καταστηματάρχες, με αυξανόμενο ρυθμό πιστεύουν ότι αν ωθούν τους πελάτες τους, να κάνουν κράτηση - ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος - είναι κάτι που θα προσθέσει πόντους στις κατά τα λοιπά, απροσποίητες και με καλές υπηρεσίες επιχειρήσεις τους.

Μόδα; Ξιπασιά; Άκριτη μεταφορά ενός ξένου προτύπου; Ανάγκη του επιχειρηματία να προσαρμοστεί στη μετατόπιση του καταναλωτικού ενδιαφέροντος από την ουσία του προϊόντος ή της υπηρεσίας, στο «περιτύλιγμα» τους; 

Ό,τι και να είναι, οι κρατήσεις στις περιπτώσεις που περιττεύουν δεν προκαλούν μόνον θυμηδία. Προκαλούν και την αίσθηση ενός κάποιου περιορισμού στην ικανοποίηση μικροαπολαύσεων, που κάποτε δεν είχες παρά να τις επιθυμήσεις.

(Δημοσιεύθηκε στο f/b στις 13/8/23)

Η φωτογραφία έχει ληφθεί από τα wikicommons.