Καζαντζίδης

Μεγάλωσα σε μια γειτονιά της Αθήνας που συνόρευε με το Παγκράτι, αλλά και τις προσφυγικές γειτονιές των μονόπατων και δίπατων σπιτιών του Βύρωνα και της Καισαριανής. 

Θυμάμαι τα πάντα από τις γειτονιές αυτές. Και τα πολυυμνημένα «γεράνια» και τις ασπρισμένες αυλές και τα στενά δρομάκια ανάμεσά τους, που επέτρεπαν στον ιδιωτικό βίο - στις μεγάλες χαρές, αλλά και στις μεγάλες λύπες - να γίνεται κάπως, δημόσιος. 

Δεν θυμάμαι όμως καθόλου στη μουσική επένδυση των μνημών μου - αυτή που ερχόταν στ' αυτιά μου, από τα ανοικτά παράθυρα των σπιτιών και τις ταβέρνες - να περιλαμβάνεται ο Καζαντζίδης. Τσιτσάνης ναι. Ρεμπέτικα και μικρασιάτικα επίσης. Καθώς και Γούναρης και Πολυμέρης κ.ά. του αποκαλούμενου ελαφρού τραγουδιού.

Μπορεί να τον αδικώ. Αλλά αν ο Καζαντζίδης χτυπούσε κάποια ευαίσθητη χορδή των ανθρώπων, αυτή δεν έπαλλε στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας.

Το σκίτσο έχει ληφθεί από τη σελίδα του εικαστικού Nicolas Hubesch στο instagram.