Περί αφηγήσεως

(Μια σκέψη που διατυπώθηκε στο f/b τον Μάρτιο του 21)

Ο κ. Σταύρος Ζουμπουλάκης σε μια συλλογή άρθρων που δημοσιεύει η εφημερίδα Καθημερινή, για τη διδασκαλία της Ιστορίας, αναφέρει πως: η αφήγηση αποτελεί κριτική λειτουργία.

Συμμερίζομαι απολύτως την άποψη του, γνωρίζοντας τις ενστάσεις που ενδεχομένως έχετε κάποιοι που διαβάζετε τις γραμμές αυτές. 

Ξέρω. Η αφήγηση ως διδακτικό εργαλείο είναι υπόλογη για την παθητικοποίηση του μαθητή και συνδυάζεται με την άλλη συκοφαντημένη μέθοδο, την αποστήθιση που λανθασμένα ταυτίζεται με την παπαγαλία.

Να πω λοιπόν ότι στο όνομα της αφήγησης (που άλλοτε χρησιμοποιεί λέξεις, κι άλλοτε σύμβολα ή αριθμούς-διότι και τότε αφήγηση είναι), της κατά μέτωπο διδασκαλίας που τη συνοδεύει, και της αποστήθισης έχουν, όντως, διαπραχθεί διδακτικά εγκλήματα. 

Δεν είναι όμως λίγα και τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί με τη χρήση των διαφορετικών μεθόδων ενεργητικής μάθησης, και οι έμπειροι εκπαιδευτικοί το γνωρίζουν.

Θα έλεγα λοιπόν πως σφάλλει όποιος θεωρεί «κινητοποιημένο» τον μαθητή που μεταπηδά αλλόφρων-κατά μόνας ή στο πλαίσιο ομάδας- από τη μια ασπόνδυλη δραστηριότητα στην άλλη και μη «κινητοποιημένο», τον μαθητή που απορροφά, με κάθε πόρο του σώματός του, την ενδιαφέρουσα αφήγηση του δασκάλου του.

Συμπερασματικά, η αφήγηση πάντα έχει την αξία της, ακόμη και σε αντικείμενα, των οποίων η διδασκαλία μπορεί να εμπλουτιστεί και να γίνει αποτελεσματικότερη, με την προσφυγή σε άλλες, περισσότερο «ενεργητικές» μεθόδους μάθησης.