Δύσκολα θα τραβήξω άλλη φωτογραφία που να αποτυπώνει περισσότερο απ' όσο αυτή  την ασυναρτησία της πόλης. Δυο πολυκατοικίες των τελών του 60, ή του 70 που υψώνουν ενοχλητικά τον άχαρο όγκο τους, ανάμεσα σε δίπατα και τρίπατα νεοκλασικά και εκλεκτικιστικά κτίρια του μεσοπολέμου. 

Η φωτογραφία λήφθηκε από την πλατεία Βαρβακείου, αυτό το ακατανόητο «κενό» του αστικού χώρου, που πήρε τη θέση του ερειπίου της Βαρβακείου Σχολής απλώς και μόνο για να αναρωτιόμαστε, ποιος διαβάτης θα θελήσει, και γιατί, να σταθεί εκεί;

Η άλλη φωτογραφία έχει ληφθεί από την οδό Αγίας Ελεούσης στου Ψυρρή. Εικονίζει το κτίριο της Βιβλιοθήκης της Αρχιεπισκοπής, μια παρατημένη στη μέση πολυκατοικία του 80 (;) και δυο άλλες παλαιότερες, η μια των οποίων «κοσμείται» από ένα από τα διάφορα εχθροπαθή γκράφιτι που αφθονούν στην πόλη. Τι σχέση μπορεί να έχει η φρικαλέα εικαστική παρέμβαση με την οδό, τις χρήσεις της και το όμορφο κτίριο του Χάνσεν, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω. 

Πάντως, εντύπωση μου έκανε ότι ένας ξένος επισκέπτης της πόλης - που έτυχε να ακολουθεί την ίδια διαδρομή με μένα - συχνά στεκόταν και φωτογράφιζε, αντίστοιχες «ομορφιές». Ίσως στα μάτια του η ακαλαίσθητη αναρχία της πόλης, να φαντάζει γραφική. Ντράπηκα να τον ρωτήσω.