Περί ρετσίνας και ούζου
Είχα αναφερθεί κατά το παρελθόν στην κατασυκοφαντημένη ρετσίνα. Αυτό το όμορφο κρασί, που έχει χαθεί από το ελληνικό τραπέζι, αν και τα αρώματα του πεύκου και των φρυγάνων που αναδίδει η ρητίνη, σε συνδυασμό με την ηπίως ξινή του γεύση, ταιριάζουν άψογα με πολλά φαγητά μας, και κυρίως τα τηγανητά και τα λεμονάτα.
Όμως ήθελα να γράψω και για ένα άλλο ποτό - απεριτίφ αυτή τη φορά, που χάνει ολοένα έδαφος έναντι του τραχύ συγγενούς του, του τσίπουρου και των παραλλαγών του στην επικράτεια. Καταλάβατε. Αναφέρομαι στο ούζο· τον ιδανικότερο, κατά τη γνώμη μου σύντροφο του καλοκαιριού, καθώς τόσο ο ίδιος, όσο και οι ολιγαρκείς μεζέδες του, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να περιμένει η γλώσσα που έχει τη γεύση της θάλασσας, μετά από ένα μπάνιο.
Και τα δυο τα θυμήθηκα, ξεφυλλίζοντας έναν, ας πούμε, ταξιδιωτικό οδηγό για την Ελλάδα, που είχε εκδώσει το 1965, ένας χιουμορίστας, Ούγγρος - αλλά με διεθνή καριέρα - συγγραφέας. Στο απόσπασμα λοιπόν που παραθέτω, βρήκα την πηγή των δεινών που ταλαιπωρούν τα δυο δυσφημισμένα ποτά μας. Αλλά τι περίεργο. Ενώ θα έπρεπε να εξοργιστώ στην αποκάλυψη του συκοφάντη - George Mikes, λέγεται ο συγγραφέας - ο αφιλότιμος με διασκέδασε. Πάρτε μια γεύση για να καταλάβετε.
«Ενός ελληνικού γεύματος, πιθανότατα θα προηγηθεί ούζο, το απεριτίφ τους δηλαδή που περιέχει γλυκάνισο. Είναι διαφανές στην αρχή, αλλά όταν προστεθεί το απαραίτητο νερό, θολώνει.
Μοιάζει με στοματικό διάλυμα. Η εξήγηση γι' αυτό δεν είναι δύσκολη. Είναι στοματικό διάλυμα!
Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να σας προειδοποιήσω για τα περισσότερα ελληνικά κρασιά. Δεν είναι ακριβά και συνήθως δεν υπάρχει λόγος να είναι. Και πολλά από αυτά είναι ρετσινωμένα. Το ρετσινωμένο κρασί διατηρείται καλύτερα... Το ρετσινωμένο κρασί είναι μια επίκτητη γεύση, αλλά μην μπείτε στον κόπο να την αποκτήσετε. Οι άνθρωποι στην Ελλάδα θα σας συμβουλεύσουν να το δοκιμάσετε με κάποιο τυπικό ελληνικό φαγητό σε μια ταβέρνα. Η συμβουλή μου είναι, να το αφήσετε στην ησυχία του. Το ελληνικό φαγητό είναι εξαιρετικό, το ρετσινωμένο κρασί το χαλάει. Αφήστε το στους ντόπιους και τους μόνιμους ξένους και μείνετε στο αρετσίνωτο, το οποίο μπορεί να είναι αρκετά καλό».
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν το εθνικό καθήκον: Την επόμενη φορά στο τραπέζι με την παρέα, ούζο κι ύστερα ρετσίνα (αν τη βρείτε κάπου γράψτε μου, να τη βρω κι εγώ).