Στο τετράγωνο, της Βαρβακείου σχολής

     

    Αυτό βλέπει κανείς αν σταθεί στο δώμα του πάρκινγκ της Βαρβακείου. Μια εικόνα στην οποία οι συνασπισμένες δυνάμεις της ασυναρτησίας, της τσαπατσουλιάς και της εγκατάλειψης κατάφεραν ένα δεύτερο, εξίσου συντριπτικό πλήγμα με το πρώτο: Αυτό που αφάνισε κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου το λαμπρό κτίριο της Βαρβακείου Σχολής που βρισκόταν στο τετράγωνο: Αθηνάς, Σωκράτους, Αρμοδίου, Αριστογείτονος. 

    Τόση ασχήμια, συγκεντρωμένη γύρω από ένα τετράγωνο, δύσκολα θα βρει κανείς σε μια πόλη που την ομορφιά της αναζητούμε - και ευτυχώς τη βρίσκουμε - σε μερικές γωνίες της και πάντοτε εντός της αύρας που γεννούν μερικά κτίρια, η ιστορία της, και τις ώρες που το φως - το πιο γοητευτικό της συστατικό - αποσύρεται για να κρύψει την ασχήμια.

    Λέω, «δύσκολα θα βρει κανείς τόση ασχήμια», αλλά ετοιμάζομαι να αναθεωρήσω. Την ίδια και περισσότερη ασχήμια βλέπει κανείς - με τα στέρφα παρτέρια, τα σπασμένα μάρμαρα, και το ασυντήρητο πλακόστρωτο - όταν κοιτάζει το δώμα του πάρκινγκ της Βαρβακείου. Ασχήμια που είναι άδικο να τη φορτώσουμε εξ ολοκλήρου στην τρέχουσα δημοτική αρχή, παρά στην έκταση που τη διατηρεί. 

    Δεν γνωρίζω τι είχαν στο μυαλό τους η δημοτική αρχή και ο αρχιτέκτονας που διαμόρφωσαν - αν δεν κάνω λάθος το 2003 - τον συγκεκριμένο χώρο. Αλλά νομίζω ότι τόσο άσκοπο, τόσο σπαταλημένο δημόσιο χώρο δεν επέτυχαν παρά κάποιες από τις πρόσφατες - εξαιρουμένης της τελευταίας - αναμορφώσεις της πλατείας Ομονοίας.