Δεξιότητες

Χαζεύω την εικόνα του τεχνίτη που επισκευάζει στο εργαστήριό του το παπούτσι του πελάτη του. Τη χαζεύω και με γοητεύει, όχι επειδή είναι γραφική, αλλά διότι συλλαμβάνει την προσήλωση και την ικανοποίηση τού επαγγελματία, την αποτυπωμένη στο χαμόγελό του, πως καταπιάνεται με κάτι που δεν μπορεί παρά να θεωρεί όμορφο και χρήσιμο. 

    Έτσι δεν νοσταλγώ το επάγγελμα που χάνεται, ούτε αναπολώ τους παλιούς καιρούς στους οποίους ήκμαζε. Όμως σκέφτομαι πως να θεωρείς το έργο σου όμορφο και απολαυστικό, και τον εαυτό σου χρήσιμο που το παρέχει, είναι κάτι παραπάνω από μια δεξιότητα ή μια γνώση με ανταλλακτική αξία. Είναι κάτι που διδάχτηκες από την στάση και τον τρόπο του μάστορα, δίπλα στον οποίο μαθήτευσες. 

    Κι αναρωτιέμαι, αν (και πώς) ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί, εκτός από τις γνώσεις και τις δεξιότητες που προσφέρει, να μεταβιβάζει όσα διδάχθηκε ο νεαρός μαθητευόμενος από τον μεγαλύτερο τεχνίτη.