Περί αποσιωπητικών

    Από όλα τα σημεία στίξης στον γραπτό ή στον προφορικό λόγο μού φαίνεται ότι αυτά που έχουν δεινοπαθήσει, περισσότερο, στα χέρια μας και στο στόμα μας, είναι τα αποσιωπητικά. Τα αποσιωπητικά που όταν χρησιμοποιούνται εύστοχα και με μέτρο, προσφέρουν μεγάλη ικανοποίηση στον αναγνώστη ή στον ακροατή, καθώς τον επιβραβεύουν για τη δική του πνευματική ενέργεια που τον έκανε ικανό να συμπληρώσει ή να κατανοήσει τον λεπτό υπαινιγμό ενός κειμένου που σκόπιμα άφησε «μισό» ο συντάκτης ή ο εκφωνητής του.

    Κι είναι θρηνωδία πραγματική, όταν αυτά τα τόσο εκφραστικά μέσα, κακοποιούνται από τον χρήστη απλώς για να δηλώσει κάτι, που ενώ το νομίζει ανυπερθέτως έξυπνο, υπαινικτικά ειρωνικό, ή καίριο, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μια ανοησία, μια θλιβερή κοινοτοπία, ή δείγμα μιας εμπάθειας που πλήττει περισσότερο αυτόν που την εκφράζει, παρά τον στόχο του.

    Θα έλεγα λοιπόν, ότι θα ήταν καλό οι δημοσιογράφοι ειδικώς των ραδιοτηλεοπτικών μέσων ενημέρωσης να χρησιμοποιούν τα αποσιωπητικά με μεγάλη περίσκεψη. Και για την ακρίβεια, μόνον όταν η τελευταία τελεία, ή το τελευταίο δέκατο του δευτερολέπτου της σιωπής τους, οδηγεί σε έναν θησαυρό που ο ακροατής απολαμβάνει την ανακάλυψή του, διότι δεν είναι προφανής και αναμενόμενος.